(( جستاري كوتاه بر آيين چهارشنبه سوري ))

آتش از هنگامه كشف ارزش و اهميت خاصي در زندگي بشر يافته است . اين اهميت به حدي است كه امروزه نيز تصورحتي لحظه اي بدون آتش بسيار وحشتناك است و اهميت آتش در تمامي اين سالها و قرنها نه تنها كم نشده كه زياد و زيادتر نيز شده است ! زندگي انسانها با آتش معناي متفاوتي يافت و بدين ترتيب بود كه از همان آغازين روزهاي كشف آتش قداست يافت . اين قداست بيش از هر چيز در فايده و حسن آتش براي بشر بود و بواسطه بهره و استفاده اي كه از اين پديده به انسان مي رسيد اهميت و قداست نيزمي يافت و در زندگي برخي از اقوام ابتدايي چنان شگرف و سازنده و تاثير گذار بود كه برخي به پرستش آن پرداختند! ( با نيايش ايرانيان باستان بر هورمزد در برابر آتش كه در خصوص آن توضيح خواهيم داد اشتباه نگيريم ) براي درك اهميت آتش بايد به گذشته هاي بسيار دور بازگرديم و در بين مردماني قرار بگيريم كه زندگي شان ارتباطي مستقيم با طبيعت داشت . براي انساني كه با غروب خورشيد و فرارسيدن تاريكي در معرض حمله خطرناك ترين موجودات بود ! براي انساني كه در سردترين فصل هاي سال برخي از همنوعان خود را از فرط سرما از دست مي داد!؟ و براي انسان خام خوار اهميت پديده اي همچون آتش آنچنان برجسته بود كه از آن نگاهباني بنمايد . براي آن منزلگاه و خادم بگمارد و خاموش كردن آن را گناهي بزرگ و مستوجب مجازات بداند . به آن سوگند ياد كند و بر آن قرباني و نذر گذارد !( مقايسه كنيد با سوگند اقوام اصيل ايراني همچون عشاير بختياري ها به تش و كراهت ايشان در ريختن آب به چاله آتش !؟)

چنين ريشه هاي تاريخي در اسطوره هاي اقوام و ملل مختلف به اشكال گوناگون وجود داردو از اقوام آزتك و اينكا در امريكاي جنوبي تا شرق دور و سرزمين اژدها هاي مولد آتش در همه جا مي توان اين ريشه هاي اساطيري در خصوص آتش را مشاهده نمود . در سرزمين پر افتخار ما ايران نيز اهميت آتش بسيار برجسته و مهم است. ايرانيان هوشنگ پيشدادي را پيدا كننده آتش مي دانند و از اين نظر براي هوشنگ اهميتي فراوان در دوران اساطيري قائلند .در ادوار مختلف تاريخي نيز اهميت آتش بيشتر و بيشتر مي شده است . جايگاه آتش را در باور باستاني ايرانيان همگان مي دانيم و نقش ويژه اي كه نور در برابر دشمن هميشگي خود ظلمت و تاريكي ايفا مي نمايد. نور مظهر خير / اهورا / درستي / پاكي و نيكي است و در تقابل هميشگي با شر / اهريمن / كژي / ناپاكي و بدي است . آتشكده ها در آيين ايرانيان آريايي مكاني براي نيايش بر اهورا بوده اند و بر خلاف آنچه عرب ايشان را مجوس ناميده و آتش پرست ايرانيان پروردگاري يگانه و دانا را مي پرستيده اند . نيايش ايرانيان در برابر آتش آتش پرستي نبوده همان گونه كه نيايش اعراب بسوي كعبه بت پرستي نبود و آنچه بر ايرانيان بهدين اطلاق گرديد تنها از روي بي اطلاعي از ديانت و آيين يكتا پرستانه ايشان از جانب فاتحان تازي بود .

ايرانيان در جشن ها و آيين هاي مختلف با توجه به اهميت آتش اين پديده ارزشمند را مورد توجه قرار مي دادند كه جشن سده سرآامد اين جشن ها بود و پرداختن بدان مجالي ديگر مي طلبد .

چهارشنبه سوري يكي از آيين هايي بوده و هست كه آتش در آن مركزيت يافته . چهارشنبه در باور ايرانيان روزي نحس بوده ( مقايسه كنيد با نحوست اين روز در ادوار بعد و حضور اجنه در اين شب!) و آخرين روز نحس سال را ايرانيان با برافروختن آتش در آستانه ورود بدان برگزارمي كردند و با پريدن از روي آتش نحوست و پليدي را از دامان خود دور مي كردند و مي خواندند :

غم برو شادي بيا / محنت برو روزي بيا

يا اينكه مي خواندن :

سرخي تو از من / زردي من از تو

كه منظور دور كردن پليدي و نحوست از خود بوده است . در برخي جايها در آتش اسپند نيز مي ريختند و طول شب را به شادي و سرور مي پرداختند آداب چهارشنبه سوري تا امروز نيز باقي مانده است و قاشق زني يكي ازاين آداب است كه افراد با پوشاندن خود به درب خانه هاي همسايه ها مي روند و آنچه را هديه مي گيرند از آجيل و خوراكي متبرك مي دانند .خريد كوزه هاي نو / توزيع آجيل مشكل گشا و شيريني / فال گوش ايستادن و برخي رسوم ديگر از مواردي است كه به مرور ايام به آيين چهارشنبه سوري اضافه شد . برخي از اين زوايد پسنديده وبرخي نيز البته ناپسند بودند . همچون معضل جديد ترقه بازي و نارنجك اندازي !؟ به بهانه اين شب زيبا و دوست داشتني .رفتار ناپسندي كه علاوه بر خسارات و صدمات مالي و جاني بهانه به دست برخي نيز خواهد داد تا پيشينه فرهنگي اين سرزمين را تكفير نمايند! هر چند چهارشنبه سوري / نوروز / سفره هفت سين / سيزده بدر و آداب و رسوم اصيل ايراني ديگر البته آنقدر ريشه در تاريخ دارند كه از گزند تند باد حادثه تا هميشه در امان باشند .

پليدي و نحوست از دامان همگان دور باد .

منابع :

جان هينلز : شناخت اساطير ايران

ريچارد نلسون فراي : ميراث باستاني ايران

دكتر ژاله آموزگار : تاريخ اساطيري ايران

احسان يار شاطر : داستانهاي ايران باستان

ابولقاسم حالت : نوروز در راه است / مقاله در ماهنامه حافظ شماره 12

(( سه ركن منحوس درفاجعه 22 بهمن ماه ))

روز ٢٢ بهمن ماه سال ۵٧ ؛ فاجعه ای بر ايران تاخت که شکوفائی ايران و رستگاری ملت ما را برباد داد. ٢٢ بهمن روزی است که درتاريخ وطنمان عزائی است عظيم و نبايد که هيچگاه زشتيهای آنرا از ياد برد.
درباب اين فاجعه ونقش دژخيمان مذهبی وسياستهای خارجی درتکوين اين شورش؛ نوشته های بسيارآمده است که اگرکمی ازآن همه نوشته ها برافکارواذهان نشسته باشد؛ کوشش جويندگان راه حق به کمال مقصود رسيده است.
اين درس تاريخ و فضيلت انسانی است که بايد گذشته راچراغی برای آينده بدانيم و از فرصتهائی که به عبث بر باد رفته است؛ عبرت بگيريم و از وارونه نگاه کردن به مسائل ايران و از کلی گوئی بپرهيزيم و نسبت به رويدادهای ايران حساس و جستجوگر باشيم.
اگرجريان خمينی را به سيل بنيان کَنی تشبيه کنيم؛ گرايش توده های مردم را بايد عامل موثر و قطعی برای حرکت اقتدار و شکل يافتن آن جريان بشمارآوريم.
شناخت علت و انگيزه اين گرايش پذيری بي سابقه لازمه نجات ايران در مفهوم رستگاری ملی است.
حقيقت آنست که اراده بيشماری در مقابل جريان خمينی قدرت اکتسابی از عقل را باخته بودند و انسانهائی عليرغم بهره مندی از رژيم شاهنشاهی و تنعمات بسياری که بآنان تعلق داشت؛ به صورت موجی بر عظمت جريان خمينی افزودند. روشنفکران که معمولا" آزمايشگاه افکار ارائه شده به جامعه هستند با آغازجريان خمينی؛ آزمايشگاههای فکری خود را يکسره تعطيل کردند و هرگز عنايتی نکردند بآنچه که خمينی ميگفت و ميخواست؛ و آنها همعرض و همرديف عوام؛ به جريان خمينی پيوستند و برشدت حقانيت کاذب آن جريان بيفزودند. و  اما ريشه اين قضيه و اين پروسه ای که جامعه را درچنان هيجانی قرارداد که گله وار به سوی قتلگاه خود و وطن خود حرکت دسته جمعی کند؛ چيست؟
انگيزه همه آنها که شرکت در جريان خمينی را يک تکليف ميدانستند؛ و همه آنها که عليرغم امکانات رفاهی و نفوذ اجتماعی از آن جريان استقبال کردند؛ و هنگامه ها برای جريان خمينی به پاساختند؛ چه بود؟
آيا انگيزه اين جريان سازی در غالب ادعای گروهی به ظاهر روشنفکر و در معنا زياده خواه؛ و در باطن مدعی حکومت؛ سلب آزادی بيان و قلم بود؟

• آيا عدم رعايت قانون اساسی مشروطه بود؟
• آيا درخواست تجديد نظر در نوع رژيم بود؟
• آيا اعتصابات سراسری؛ غارت بانکها؛ آتش زدن مکانها و کوشش دسته جمعی برای ساقط کردن قدرت اقتصادی ايران و يا عکس العمل مردم ايران به عدم اجرای صحيح و کامل قانون اساسی مشروطه بود؟
• آيا عدم رضايت از شاه و خاندان سلطنتی بود؟
• آيا عدم وجود عدالت اجتماعی و تقسيم بی رويه ثروت بود؟
• آياعدم تناسب پيشرفتهای اقتصادی کشور با قدرت هضم جامعه بود؟
• آيا جامعه به آن درجه از رشد فکری و شعور ملی رسيده بود که اقتصاد و امنيت کشورش را به خاطر آزادی قلم و اجرای قانون اساسی مشروطه معاوضه نمايد؟
•
به حقيقت که هيچيک از اينها نبود و نيست. محروميت از آزادی و خفقان با هر حد و حصری؛ و فقر با هر گستردگی و ذلتی؛ و خشونت با هر وحشت و شقاوتی هرگز قادر نيست که آن سيل عظيمی که در جهت دستورات خمينی براه افتاد و آنچنان جذب توده های متمرکز در طبقات مختلف کشور گرديد؛ به وجود آورد.
پس چه رابطه ای سبب اين پيوستگی فکرخمينی با اراده مردم بود؟
جامعه ايران در ١۴٠٠ سال قبل مورد تعرض قدرت بيگانه ای قرارگرفت که بصورت دين بر روح و فکر و نيز آداب و رسوم و فرهنگ و سنتهای ايرانی اثرات بسيار عميقی گذارد. و اگر از اين رک گوئی نهراسيم؛ مردم ايران از همان تاريخ باستعمار و استحمار فکری قوم عرب و فلسفه آن درآمدند. و اگراستقلال فکری جامعه را کل استقلال يک ملتی بدانيم؛ بايد ازاين اعتراف سرافکنده باشيم که ما ايرانيان از همان زمان؛ استقلال فکری خود را يکسره از دست داده ايم و هيچگاه تا کنون به استقلال فکری و عقيدتی که لازمه حيات يک جامعه مستقل است؛ نرسيده ايم.
اين قدرت استحماری که امروز بر کشور ما حاکم است چيزی جز دنباله همان قدرت کرامتی که از ١۴٠٠ سال پيش با نهايت شدت به زوال ترقيات جامعه و باز دارندگی بيداری مردم پرداخته است؛ نيست.
مفهوم استقلال ملت و مملکت چنين گفته و دانسته شده است؛ که کشور بايد از سلطه و يا وابستگی به کشورهای ديگر مصون ماند. اما به اين حقيقت؛ انديشه نشده است که پيوستگی فکری و عقيدتی و وابستگی قوانين يک جامعه به افکار و قوانين بيگانه؛ خود نمونه کامل زشت ترين نوع وابستگی و وابسته بودن آن قوم است.
قومی که رستگاری اش در کنترل و حيطه اقتدار فلسفه ارتجاعی و قوانين و از ده قوم ديگراست؛ هم خودش در استحمار و هم وطنش در استعماراست.
بدبختی و ننگ آنجاست؛ جامعه ای که همه وجودش آغشته به ضربات ويرانگرانه حاکميت مذهب است و افراد آن جامعه در عين اينکه درد آن حاکميت را احساس ميکنند و مينالند؛ ولی فلسفه اجرائی آنرا مقدس ميشمارند. و با آنکه خود ميدانند که فاجعه ای بر ملت وطنمان باريدن گرفته؛ ولی آنچنان در استحمار فکری مذهب در آمده اند که يارای بازگوئی آنچه که با هيزم آن ميسوزند؛ ندارند. و تا بدانجا به عمق استحمارشان افزوده شده است که نه تنها آن فلسفه را بيگانه نميدانند؛ بلکه مقام آنرا در حد خدا شناسی ميشناسند.
به راستی چه فرقی است بين فلسفه کمونيست و فلسفه مذهب که هر دو معتقد به اجرای قوانين خود برای رستگاری پيروان خود در زندگی اجتماعی هستند؟
چه فرقی است بين واضعين اين دو فلسفه که يکی روس و ديگری يک عرب است ؟
از نظر مفهوم بيگانگی چه تفاوتی است بين يک روس و يا يک عرب؟
چرا وقتی يک نفر زنده باد لنين ميگويد؛ و يا برای لنين اشگ ميريزد و يا مدعی اصالت فلسفه کمونيسم است؛ با نظر تنفر به او مينگريم و قوانينی برای جلوگيری از فعاليت عقيدتی آنان تصويب ميکنيم؛ ولی با سربلندی و افتخار تبعيت از افکار بيگانه عربها را در سرلوحه همه قوانين و منشورهای اجتماعی و مبانی حقوقی جامعه خود قرار ميدهيم؟
چرا بيش از ١٠٠٠ سال است که برای قتل عربی که بدست عرب ديگر کشته شده است؛
گريه و زاری ميکنيم و به سر و سينه خود ميکوبيم و چون بت به جنازه های خاک شده آن عربها تعظيم ميکنيم و برای آنها گنبد و بارگاه های طلا و نقره ميسازيم و در حد خدای بزرگ آنها را ستايش ميکنيم و برای اولادهای موهوم آنان در اطراف و اکناف ايرانمان چنان قبه و مدخل و آرامگاه ميسازيم و بر حراست از آن لاشه ها همت ميکنيم که هرگز بر قهرمانان ملی و دانشمندان وطنمان ارج نميگذاريم.
هرايرانی، 'حسينِ عرب فرزند علی' و يزيد را ميشناسد؛ ولی فی المثل شيخ شامل که ٢۵ سال عليه روسها در داغستان جنگيد؛ هرگز نام و نشانی ندارد. و يا از چنگيز و تيمور و سعد و قاص که آن همه خونها از ايرانيان ريختند؛ هيچ يادی نميکند. اين رسوائی استحمار فکری را تا بدانجا رسانيده ايم که ميگوئيم؛ هرکس بر آن عربها که نام امامان بر خود گذارده اند؛ بگريد به بهشت ميرود و گناهش آمرزيده ميشود و در روز محشر؛ شفيعش آن عربها گردند.
اثر اين استحمار فکری را آنجا ميتوانيم به درستی درک کنيم که سعادت آينده ملت خود را نيز در گرو ظهور يک عرب ناپيدا ميپنداريم و بيش از ١٠٠٠ سال است که به انتظار آمدن او هستيم.
اينها همه اشاراتی از انبوهی نادانی؛ و حقايقی از عمق استحمار فکری ملت است که چنان با فلسفه مذهبی عربها جوشيده است که دقيقا"به صورت يک ملت مفلوک و اسير و استعمار زده فکری عربهائی که ١٠٠٠ سال از قافله تمدن ايرانی عقب بوده اند؛ در آمده است.
ميدانيد علت اينکه به نفوذ اين استحمار و اسارت فکری خودمان توجهی نداريم و بلکه آنرا به عنوان يک اصل مقدس ميشماريم؛ چيست؟

علت آنستکه اعتقاد ما در طول قرنها در زير بار سنگين اين فلسفه که نسل بعد نسل به صورت توارث در خون و روح ما رسوخ يافته؛ اعتقاد ما را جزئی از آن خرافه ها نموده است و وقتی انسان خودش جزئی از کل بود؛ به سختی ميتواند آن کل را از خودش دور کند و به اثرات آن کل با ديد واقع بينی بنگرد.
جامعه ايران عليرغم اسارت خود در چنگال فلسفه دينی عربی اسلام؛ خود را گرفتار فلسفه ديگری که از منشعبات اسلام بنام شيعه است؛ نمود و بار خرافات و اوهامات را درحد فوق تصوری بر جامعه افزون کرد و آهسته آهسته تار و پود افکار و اعمال خود را در چهارچوب مقررات شيعه که با تراکمی نا معقول و حيرت آور از نا باوريها شکل گرفته بود قرارداد؛ جامعه ايران خود را دچار جانورانی هزار زبان بنام روحانی و مرجع تقليد ساخت. ديری نپائيد که موضوع مرجعيت تقليد و لزوم تقليد شيعيان از يکی از مراجع تقليد از مغز شيخ انصاری زائيده شد و با زيرکی اين قوم بيکاره مفتخوار؛ اطاعت تعبدی شيعيان از مراجع؛
بصورت يک امر شرعی؛ و رکنی از مذهب شيعه گرديد و مراجع عملا" به صورت عوامل قدرت در جامعه ايران عرض وجود نمودند.
حلول روحانيت و مرجع تقليد در جامعه ايرانی را بايد به منزله دولتی در مقابل دولتها دانست و موقعيت حقوقی جامعه ايران چنين گرديد که دولتی نا مرعی به نام روحانيون که خواهان اجرای قوانين ثابت و فرسوده دينی بود؛ درمقابل دولتی که در مقام رفع حوائج عامه به وضع قوانين متناسب با نياز مردم دلخوش کرده بود؛ قرارداشت.
مقاومت و نبرد روحانيت با قدرت های حاکم؛ همواره و در طول تاريخ از زمان کاهنان مصر و بابل تا کنون نه تنها در ايران؛ بلکه در همه کشورهای جهان وجود داشته است. و در ايران زير بنای اين مقاومت را اعتصابات؛ کمکاری و عدم پرداخت ماليات؛ نرفتن به خدمت سربازی؛ خود داری از اجرای قوانين؛ محکوم ساختن هر گونه پيشرفت اقتصادی و اجتماعی و رو گردانی از آنرا تشکيل ميداده است.
جا بر شناختن دولتها از طرف روحانيون؛ حرام دانستن ماليات پرداختی به دولت؛ نرفتن به خدمت سربازی و حتی دريافت حقوق از صندوق دولت چيزهائی است که از سالهای قبل از شورش ملاها؛ تز روحانيون متشيع بوده است.
اين اعتصابات و کم کاريها که بنياد ايران را بهم ريخت يک سلاح مبارزاتی نبود که خمينی مخترع آن باشد؛ اين سلاح با حراميت خدمت يک مسلمان شيعه برای دولت از همان زمان که تشيع پا به عرصه وجود گذاشت؛ کم کم ظاهر شد؛ و حتی برای عده ای قشری متعصب دزديدن مال دولت نيزحلال شمرده ميشد و يک کارمند شيعه قشری پول حقوقش را برای حلال شدن دست گردان مراجع مينمود.
فتوای خصوصی مراجع چنين نشان ميدهد که بازرگانان ميتوانستند دو دفتر داشته باشند؛ يکی درست و حسابی برای پرداخت خمس و سهم امام و ديگری متقلبانه برای فرار از پرداخت ماليات به دولت.
خمينی از اين ريشه های شرعی استفاده کرد و اين سلاحی را که زنگ زده ناکارشده بود؛ صيقل داد و به جان ملت انداخت.
زمينه های کم کاری؛ تمرد؛ مقاومت؛ حتی خرابکاری و آتش زدن سازمانهای دولتی به اعتبار تلقينات مذهبی از ساليان بسيار قديم کاملا" فضای مذهبی ايران را پوشانيده بود و اصلا" به صورت فروعاتی از مذهب درآمده بود که اگر يک شيعه برای دولت خدمت ميکرد طرف لعن و بی حرمتی ملايان قرارميگرفت.
با يک حکم کلی عده ای گرايش پذيری مردم و شرکت آنان را در انتصابات و مقاومتها در مقابل دولت به حساب عدم رضايت ميگذارند و هر کس انگيزه های شرکت گله وار مردم را در اين شورش مذهبی بنا به احوالات و کمبودهای خودبيان ميدارد.
آنکس که قلمش را نميتوانسته هرز بچرخاند؛ آزادی قلم؛ و ديگری که ننگين ترين خيانتها را در مقام نمايندگی مجلس به نمايش گذاشت؛ وقيحانه عدم اجرای قانون اساسی مشروطه را علت العلل ميداند؛ و نتيجه ميگيرند که چون مردم آزادی ميخواستند و آزادی نداشتند؛و ميخواستند قانون اساسی مشروطه اجراشود؛ و اجرا نميشد؛ لذا در جهت افکارخمينی به حرکت درآمدند.
و اما عامل ارتباطی بين اراده خمينی و عقل و شعور مردم تنها سه رکن بود و هست. يکی عرضه اسلام به عنوان ايده الوژی و فلسفه رستگاری؛ ديگری حکم شرعی تشيع در ناروا دانستن قدرتهای حاکم و غصبی بودن سلطنت و تعلق آن به روحانيت و سوم مرجعيت تقليد و رابطه تعبدی آن با مقلدين با پشتوانه امامت. به کلامی ديگر؛ يک ايده لوژی اقرانی با نام خدا و قرآن با پيروان بسيار؛ و يک فرماندهی

مطلق العنان با فرمانبرداران مطيع و متعصب و بی عقل.
اينها هستند ارکان سه گانه منحوسی که پايه و اساس شورش خمينی را شکل داد.
اين ارکان لازم و ملزوم يکديگرند که اگر هر يک از آنها تحقق نميافت؛ فی المثل به جای خمينی و مراجع ديگر؛ بازرگان و سنجابی و قطب زاده بودند و يا رهبری شورش را خمينی عهده داربود؛ اما در مقام مرجعيت تقليد نبود و مراجع ديگر بر او حجت نميگذاردند و يا ايده لوژی اسلامی مطرح نبود؛ هرگز اين شورش حتی در ابعاد بسيار ناچيزی نيز قابل ملاحظه نبود. به طوريکه ديديم روستائيان محل زندگی خود را ترک ميکردند و برای شرکت در تظاهرات به شهرها ميامدند. زنان و مردان پير و بچه های خردسال؛ در اجتماعات سياسی شرکت ميکردند؛نه برای آزادی بود و نه برای رفتن شاه و نه برای اجرای قانون اساسی مشروطه.
آنها در رابطه با مراجع تقليد و اصل تعبدی قبول دستورات مراجع به حرکت آمده بودند و چون عموم مراجع نيز در اين شورش مذهبی شرکت و نقش قاطعی داشتند؛ لذا وحدت فتوا نيزحاصل آمده بود و چنان شد که آن؛ گله های بيشمار در ميدان در راه هدف ويرانگرانه ملايان به جريانی عظيم مبدل شدند؛ و به حکم شرعی نه مقلدين ميدانستند که هدف چيست و نه شرعا" ضرورت داشت که بدانند؛ و نه مراجع مکلف بودند که هدف را بنمايانند.
آنها اعتصاب کردند برای آنکه اعتصاب را فرمان خدا ميدانستند؛ خود را به کشتن دادند و عليه شاه و دولت شوريدند برای آنکه شهادت خود را در راه خدا و اسلام ميدانستند. به خواسته های خمينی تن دادند؛ برای آنکه خود را مقيد به اجرای فتوا ميدانستند. آنها در رفراندومها و رای گيريها شرکت کردند برای آنکه آنها را حاکميت اسلام ميپنداشتند و خمينی را ماموری برای ابلاغ اين فرامين ميشناختند آنهم ماموری که ديگر مراجع چون سيد کاظم شريعتمداری و گلپايگانی و قمی و شيرازی؛ اعمال و کردار خمينی را تائيد و تنفيذ نموده بودند.
بنابراين در يک جامعه اسلامی متشيع که رابطه عقل و اراده مردم متکی بر زبان مرجع است و رعايت و اجرای حکم مرجع هم برای متشيع تعبدی است و عموم مراجع تقليد هم به اتفاق؛ رهبران مذهبی اين شورش بودند؛ چگونه ميتوان انتظارشکل گرفتن اين جريان عظيم را نداشت؛ و چگونه ميتوان رضايت از شاه و ارج خدمات او را در مقابل نفوذ مذهب که قائمه تربيت نسلهای ايرانی بر آن استوار است ناديده گرفت و توقع داشت در چنان موقعيتی مردم در مقابل فتاوی عامه مراجع و تاکيدات صريح و روشن آنان به عصيانگری عليه دولت و شاه مقاومت کنند و افسارخود را ازيد توانای روحانيت بيرون بکشد؛ افساری که اگر در دست مرجع نباشد؛ يک مسلمان متشيع متهم به زنديقی و بی دينی ميگردد و ١٢ امام که بايد شفيع او در روز محشرباشد؛ بالجمله دشمن او ميگردند.!!
خود ناظر صحنه ای بودم؛ پيرمردی که به علت کهولت بسيار زمين گير و عاجز از حرکت بود در يکی از روستاهای اطراف تهران بنا بر اصرارش در کف يک وانت اجاره ای در روی رختخواب قرارگرفت و در تظاهرات خمينی شرکت کرد زيرا معتقد بود که خود داری از انجام دستور مراجع تقليد؛ موجب قهر امامان و رسول اکرم است و ثواب همه عبادات او باطل ميگردد. (ارث فکری شرعی فاسد) اين پيرمرد که خود به احوالاتش آشنا بودم عکس کوچک شاه و ملکه را در روی طاقچه ای نگاهداری ميکرد که عکس فرزندانش را نيز در کنار آن گذارده بود. اين پيرمرد بين شاه و خمينی؛ هرگز خمينی را بر نگزيد بلکه او دستورات مرجع تقليدی را پذيرفت که نام آن مرجع تقليد خمينی بود و اگر آن مرجع تقليد شريعتمداری هم بود که برای عده ای هم بود؛ آن پيرمرد و نظائر او راهی جز قبول دستورات تعبدی آن مرجع را نداشتند.
چقدر بی انصافی و کوته بينی و تا چه اندازه تحقير راستی و حقيقت است که انسان اين روابط و ضوابط را ناديده بگيرد؛و به سخنانی چون عدم اجرای قانون اساسی مشروطه! تبعيض در ادارات! تقويت در ارتش! فرماندهی شاه بر قوای مسلح کشور! عدالت اجتماعی! آزادی قلم و بيان! و به امثال اينها تمسک جويد و آنها را موجب گرايش و پيوستگی توده های مردم به شورش خمينی بداند.
سفاهت و بدبختی است اگر به عمق اين پروسه مذهبی در اجتماع خودمان با نظری صائب نگاه نکنيم و از رسوب ضخيم آن که مانع هر نوع تعقل و حرکت فکری و سازندگی و ديگر ضايعه های اجتماعی است بی اعتناء بگذريم و به جای انگشت گذاردن روی اين نحوست سنگين؛ شورش را نتيجه عدم رضايت مردم و اجرای تامه قانون اساسی مشروطيت ايران بدانيم.
اشتباه اين آقايان از آنجاست؛ آنکس که از دولت قانونی ايران به علت توقعات و يا زياده خواهی و يا به هر علتی ناراضی بود؛ تصورميکرد و ميکند که همه مردم هم ناراضی بودند و يا برعکس؛ و اينان چنان می انديشدند که جامعه ايرانی و مردم ايران محدود به همان چند نفری هستند که چيزی مينويسند و يا سخنی ميگويند و يا مدعی مبارزه اند و هر روز هم نوعی از خود عقيده و فکری ميرويانند؟
روشنفکران به اقتضای زياده خواهی و خوی خود خواهی نه تنها در مقابل جريان خمينی مقاومتی نکردند بلکه آنچنان با شتاب به جريان خمينی پيوستند که حتی صرف فرصت و يا ابراز علاقه ای برای آگاهی از مقاصد خمينی؛ ضروری تشخيص ندادند و يکی از همين روشنفکران که رئيس کانون وکلای دادگستری هم بوده است پس از مدتها همکاری صادقانه با شورش خمينی و حرکت با جريان ويرانگرانه و جنايت بار او؛ باين حقيقت اعتراف کرد و مانند يک پسر بچه سفيه ولی البته ۶٠ ساله در مقابل خبرنگاران خارجی گفت ما نميدانستيم که خمينی چه ميگفت و گول خورديم.
نقش سه رکن منحوس شکل دهنده به شورش ملاها موضوعی نيست که فقط به موفقيت شورش ملاها ختم شده باشد؛ هم اکنون نيز حضور و حيات سياسی آنها مرهون وجود ريشه های همين سه رکن است و اگر آنها با همه مفاسدی که دارند و فقری که گسترده اند و خونهائی که ريخته اند و زندانهائی که پرساخته اند و اموالی که ربوده اند و ناموسهائيکه دريده اند؛ هنوز باقی مانده اند علت؛ اتصال آنها به همين سه رکن منحوس است که اين سه رکن نيز کاملا" مورد حمايت بيگانه است.
اگراين شورش کثيف مذهبی را همه پيشتازان به اصطلاح ملی؛ به اضافه رهبران کمونيست توده ای؛ به اضافه سازمانهای اسلامی چپی؛ به اضافه مجاهدين خلق؛ به اضافه چريک فدائی و به اضافه..... رهبری ميکردند؛ به علت اينکه با اين سه رکن منحوس پيوند شرعی نداشتند؛ به اندازه يک بال مگس هم در فضای سياسی ايران صدائی نميساختند. کما اينکه اکنون ناظريم با آنکه عدم رضايت است؛ خشونت است؛ قحطی است؛ بيکاری و فقراست و رهبران سياسی از هر رنگ و فرقه ای هم به اتفاق مخالف؛ و در مقام سرنگونی رژيم هستند و همگی آنان هم دستور اعتصاب و کم کاری و مقاومت ميدهند؛ معهذا توده مردم به حرف اين مدعيان رهبری اعتنائی ندارند؛ ميدانيد چرا ؟ زيرا اينها يعنی اين مدعيان رهبری از سياست و چيزهائی صحبت ميکنند و يا کسانی هستند که هيچ پيوند با آن سه رکن منحوس ندارند.
آری به تحقيق آنچه که واقع شد بر مبنای همان سه رکن منحوس بود که همراه با دسيسه های بين المللی؛ مخصوصا" هماهنگی سياسی انگليس و آمريکا و آلمان و فرانسه اين شورش را در جامعه ايران گسترد و بنياد ايران و ايرانی را برافکند.
نتيجه آنکه:
١- شرکت توده های مردم در تظاهرات و شورش عليه رژيم قانونی ايران هرگز با انگيزه عدم رضايت و خواستهای سياسی و رفاهی آغاز نگرديد و گرايش پذيری مردم در رابطه با مذهب و مرجعيت تقليد و رعايت اصل تعبد گرئی و اطاعت کورکورانه از مراجع تقليد؛ قابل شناسائی است.

٢- مردم با حمايت ازخمينی؛ حکومت اسلامی و يا خمينی را انتخاب نکردند و برای اين مقاصد نيز به دنبال خمينی به راه نيفتادند؛بلکه مردم دستورات مذهبی را بدون لزوم دانستن ماهيت و عواقب آن پذيرا شدند. به عبارت ديگر؛ مردم نه انقلاب کردند و نه شورش و نه شرکت در تظاهرات، بلکه صرفا" فتاوی رهبران مذهبی را رعايت کردند.

٣- نه تنها از خرداد سال ۴٢ بلکه از زمان انقلاب مشروطيت ايران که حاکميت روحانيت محدود گرديد و عملا" زوال قدرت آنها نمايان شد؛ روحانيون ايران در لوای اين سه رکن منحوس در مقام زدن ريشه ايران و سلطنت و آزادی بر آمدند و با اشاعه افکار خود که متاسفانه مورد حمايت دولتها نيز قرار داشت يک بسيج فکری عام برای تحقق خواسته های شيطانی خود فراهم ساختند و با اين همه؛ جسارت اين شورش را نداشتند تا اينکه سياستهای خارجی جواز اين شورش را صادر؛ و از روحانيت به منزله سگهائی برای حفظ منافعشان استفاده کردند.
بنابراين فرض وجود زمينه های انقلابی و رهبری آن توسط افراد جبهه ملی و يا کمونيست و غيره و همچنين کودتای خمينی و يا سرقت و انحراف آن کلا" بی معنا و فضاحت بار است.

۴- کشورهای خارجی در جهت جبهه گيری عليه شاه ايران که توازن فقر را در کشورهای جهان سوم به خصوص خاورميانه بهم زده بود از همه امکانات تبليغاتی و عوامل بيگانه خود در ايران عليه رژيم شاهنشاهی و شخص شاه ياری گرفت و پا به پای ملاها به گسترش افکار آنان و نابود ساختن هر گونه قدرت مقاومت در مقابل آنان آشکارا برخاست. و در همين زمينه حقوق بشر کارتر زائيده شد برای فنای ملتی که ميرفت تا به يک کشور مترقی و پيشرفته تبديل شود. اما همان حقوق بشر امروز برای همان ملتی که غرق در خون و خفقان و زندانهاست؛ مرده است.

۵- شورش ملاها از اتحاد فلسفه استحماری مذهب و شيوه استعماری انگليسيها در ايران به حيات سياسی رسيده است و اين شديدترين و بی حياترين نوع تجاوز به حقوق يک ملت است که هيچگونه رابطه ای با حقوق ملی؛ خواست ملی و تلاش ملی ندارد.
جامعه ما گرفتار اهريمن هزار زبان است. پيکار مقدسی را بايد عليه آن اهريمن آغازکرد. قبل از اينکه بتوانيم اين پيکار انسانی را شروع کنيم؛ بايد از پيکار مقدس ديگری با تمام وجود جانبداری کنيم و آن پيکار با خود است.
چرا که لانه اين اهريمن هزار زبان در وجود ماست و تا آنرا سرکوب نکنيم و حد و مرزش را مشخص و معقول نسازيم؛ جنگ با اين اهريمن حاکم بر ايران چنان باشد که با حبابهای حاصل از کف مبارزه ميکنيم.
ما؛ اهريمن هزار زبان را خمينی نميدانيم؛ آن حاکميتی ميدانيم که خمينی ها را ميسازد و توده ها را از مسيرشرافت ملی به سوی ارتجاع فکری و از راه عقل و هوشياری؛ به راه تعصب و تعبدگرائی ميکشاند.
ما؛ به عمق و ريشه اين اهريمن در جامعه ايرانی واقفيم و به خوبی ميدانيم که عليرغم همه جنايات و خشونتها و غارتها که روحانيت اصيل در پناه قوانين اجرائی اسلام و با تبعيت از سنت رسول خدا به انجام آن مفتخر شرعی گرديده اند و سيلاب بی انتهای خون؛ و قافله های بی پايان فقر را به ارمغان آورده اند معهذا هنوز افکار؛ نتوانسته است به حقيقت حضور و نقش اين ارکان سه گانه منحوس وقوف حاصل نمايد

و اين کندی ذهن و مقاومتها چيزی جز عرضه احترام و احساسات مساعد آنان به مذهب و روحانيت نيست و ميدانيم که هنوز آن ضجه های هزار هزار مردم بي گناه و آن صحنه های رعب آور و دلخراش و آن اعدامهای فجيع و جانگداز مردان وطن و خرد-سالان نتوانسته است به اين استحمار شدگان بفهماند؛ آن چيزی که در فکر آنها جای احترام آميزی يافته؛ همان است که در مغزخمينی است و اگر که محترم است؛ اجرايش هم محترم است و اگر اينها همه محترم و مقدس اند؛ اين اعتراضات و مبارزه ها؛ همه اش محکوم و باطله است.
اين ننگ و سرافکندگی را کجا ميتوان گفت که زهرنيش اعتماد نابجای؛ به اين اژدهای هزار سر را تا مغزاستخوان جامعه احساس کرده ايم؛ و هنوز در انتظار مرحم گذاری نيش های ديگراين اژدها هستيم؟!
متاسفانه در گذشته به نيروی تخريبی اين اژدهای هزار زبان هفت رنگ هرگز توجهی نشد و در عين اينکه شاه ايران با تکيه بر قدرت ملت و تاريخ عملا" در جهت تجلی جهان تشيع و مظاهر و شعائر آن با ايمان و عقيده ميکوشيد؛ اين جانوران بزرگ تشيع به فکرغصب حکومت و سلطنت بودند. در همان حالی که شاه از تمدن بزرگ صحبت ميکرد؛ آنها به فکر دفن همه آثار تمدن و استقرار نظام گدا پرور اسلام بودند.
فکرغصب حکومت؛ ذات مکتب تشيع و امامت است و اگر در گذشته از طرف اين نا کسان عنوان نشده بود؛ سبب؛ نبودن اسباب کار بوده و نه محکوم بودن ادعا برای آنها. علت؛ بودن قدرت رضا شاهی و آتاتورکی بوده؛ نه فهم و شعور آنها. دليل وحشت آنان از رو شدن نيت پليد و محو و فنای آنان بوده؛ نه انصراف آنها.
من و ما؛ از اين استيضاح مبرا نيستيم که اگر اين قدرت را از بن کنده بوديم و جامعه را به کلی با اين بي کاره های جبار؛ب يگانه ساخته بوديم و جائی برای تخم گذاری اين حشرات نميساختيم و خود بر آنها؛ لقب وهم ساز نميگذارديم و هرگز آنها را در طبقه ای خاص نميشناختيم؛ و شان آنها را تا حد شرفيابی به حضور شاه به عنوان نماينده يک طبقه بالا نميبرديم و طبل رسوائی آنها را با کمال قدرت به هر کوی و بر زنی مينواختيم و ريشهايشان را ميترا شيديم و آنانرا به شکل آدم در مياورديم و برای سربازی و کار و خدمات اجتماعی؛ دستشان را به بيل و کمرشان را به با ر ميبستيم؛ و اين عبا و عمامه و ريش را علامت ريا و حيله و مفتخوارگی معرفی مينموديم؛ و بين ملت و اين گروه يک شکاف عميقی به وجود مياورديم؛ و حقيقتا"به مردم ميفهمانيديم که اينها چه ميگويند؛ و در نهان چه ميخواهند و توقعشان مستلزم چه عوارضی است؛ انگليس نميتوانست آنها را ابزار دست خودسازد.
اگرآنروز مشگل بود که باين وظيفه ملی اقتدا کنيم؛ امروز اعمال ملاها پرده ها را دريده و به همه آحاد مردم اين تهور را داده که سر بکشند و داخل اين هيولای مذهب حکومتی را نظاره کنند.
تنها اين روزهاست که ميشود آن باورهای بافته شده از الياف جهالت و تزويرروحانيت را دريد و آن اتصال اقرانی رابطه عوام وروحانيت را به شکافی بی پايان تبديل ساخت و باقلم و بيان و حقيقت گوئی اين شکاف را تبديل به سقطگاه لاشه های همه آنهاساخت؛
و ايران و ملت ايران را برای هميشه از نفوذ ارکان سه گانه منحوس نجات داد.

( ٢۴ بهمن ١٣۶٠ ) نوشته:عبدالرحمن درمجله سنگرشماره ١٠۵

نحوه تولد امام زمان

یکی از مسخره ترین باورهای تشیع اعتقاد به امام زمان است، متن زیر از یکی از کتابهای محدثین شیعه نقل میشود که بدنیا آمدن این امام را از منابع دیگر شیعی بیرون کشیده است. شیعیان این مزخرفات را با نام تاریخ قبول میکنند.

داستان عشقی حسين و يزيد دلیل اصلی ماجرای کربلا

داستان حسین و عاشورا

بيگمان بسياري از شما اين چامه ي پرآوازه را شنيده ايد:

دنیا و انسان را چه کسی خلق کرده؟

حرامزاده انسان هرچه خواست کرد و بر گردن خدا انداخت" سلمان رشدی.

داستان غم انگیز زنان در کلام الله

دورود

دوستان گرامی ایران سکوت دست به کاری نو در وبلاگ زده است لطفا نظرات این پست و پست بعدی

(بزرگترین تناقض فلسفی تازینامه)

 را که توسط نویسنده ی وب نوشته شده را بخوانید و ما را در این ضمینه یاری دهید.

بزرگترين تناقض فلسفی تازينامه

با مطالعه تازينامه و همچنين گذری در ميان متون مرجع و احکام اسلامی به تناقض اشکاری بر می خوريم که می توان از ان بعنوان بزرگترين تناقض فلسفی تازينامه ياد کرد. در همين راستا، ژول لابيوم J. Labeaume اسلام شناس قرن نوزدهم فرانسه در کتاب ارزنده "تجزيه تازينامه" ، به بيش از صد ايه مختلف اشاره می کند که پيرو ان، تمامی مسائل مربوط به انسان و جهان و کائنات از جمله اعمال و کردار انسان، تمامی سخنان و افکار، تولد و مرگ و بطبع طول عمر، احساسات درونی و ريزترين فعل و انفعالات مجموعه طبيعت و کهکشانها و حتی کوچکترينشان - همه و همه- توسط خداوند از پيش مشخص و تعيين شده و بطور دقيق در "لوح محفوظ" ثبت و نگهداری می شود. پس بدينسان، انسان عاری از قدرت تشخيص و انتخاب است.

اما در سوی ديگر، همين خداوند متعال در اياتی چند شديدن تهديد و تأکيد می کند که " انسان مسئول مستقيم اعمال خويش است و برای انانی که به راهی غير از انچه مقرر کرده ايم می روند اتشی سخت مهيا کرده ايم"(104 انعام، 15 جاثيه، 67 توبه، 51 اعراف، النجم 38 و 39(

و باز در کنار اين تناقض اشکار "يک بام و دو هوا"، می بينيم که در جای ديگر خداوند در اقدامی غير مترقبه اعلام می کند که "شيطان را مأمور گمراهی انسانها قرار داده است" (سبا؛ 21)  در همين رابطه دکتر شجاع الدين شفا چنين متذکر می شود: " البته با همه گذشت قرون، هنوز بدين دو پرسش پاسخ قانع کننده ای داده نشده است که اگر خدا خودش به شيطان اجازه داده بود که مردمان را گمراه کند، گناه ادم و حوا که فريب اين شيطان را خوردند چه بود؟ و بفرض انهم که اين دو گناهکار بودند چرا بايد فرزندان نسل های بعدی انها بابت گناه اين پدر و مادر ساده لوح جواب پس بدهند؟".(تولدی ديگر؛ 388) حال با توجه و بر مبنای چنين چند گانگی هائی، چگونه می توان جايگاه "جبر" و "اختيار" را در فلسفه دين اسلام از هم تفکيک کرد؟!

اگر انسان "مختار" است، پس منظور از تأکيدهای مکرر تازينامه برای "از پيش تعيين شده بودن" همه چيز و وجود نوعی مرکز بايگانی بنام "لوح محفوظ" و اصولن "فلسفه تقدير" چيست؟  اگر انسان "اجبار" داشته و در حوزه ای غير اختياری می زيد، پس ديگر تدارک مکانهايي بنام "بهشت" و "جهنم" بمنظور پاداش و جزای اعمال انسان در چيست؟! و اصولن سنجش اعمال انسان بر چه مبنايي انجام می گردد و اين سنجش در حياتی کاملن مشخص و از پيش تعيين شده چه کاربردی دارد؟!

اين تضاد عميق سالهاست که از سوی منتقدين به پرسش گرفته شده، بدون انکه هيچيک از علمای مذهبی تا کنون توانسته باشد پا سخی درخور بدان بدهد. علمای مذهبی- خصوصن روشنفکران مذهبی- نيک می دانند که پاسخگويي به چنين پرسشی مستلزم ناديده گرفتن اصول اساسی و مسلم دين اسلام است- که طی ان دکانداری دين در هر جا به فراخور زمان حکمی از استين بيرون می اورد-، بنابراين انان با پيچاندن صورت مسئله و با طرح سئوالاتی ديگر به عوض جواب، عملن از پاسخگويي طفره می روند. اين شانه خالی کردن از پرسشهای خردگرايان و فرار از پاسخ دهی با مطرح کردن حکم کليشه ای "در کار خدا و رسولش مداخله نکنيد" به منظور به بن بست رساندن پرسش و خاموش کردن عقل نقاد پرسشگر، - با وجود ريشه ای کهن - تحقيقن نتوانسته و نخواهد توانست انسان خردگرا و کاوشگر را قانع کند، زيرا رشد علم در عصر حاضر و تکاپوی بی وقفه انسان در راه برون رفت از خيل مشگلاتی که بشر تاريخن بدان گرفتار امده، خودبخود اصول پوسيده مذهبی را به چالش جدی گرفته و نياز به شفافيت باورهای انسانی را دو چندان کرده است.

*     *    *

افسانه آخرت !

سخن از بهشت به ميان امد و ان پردازش افسانه ای که دهان هر مومنی را اب می اندازد! در درازنای تاريخ، پی امد و ثمره چنين تناقضی - که بهشت ناميد می شود- خود پرسشهای بی شماری بوده است که از سوی عقلهای نقاد و ذهن های پرسشگر مطرح و از سوی دکانداری دين تمامن بی پاسخ مانده اند. در اينجا به چند نمونه از اين پرسشهای بی پاسخ مانده اشاره می کنيم:

تازينامه ادعا می کند که انسانها پس از مرگ در جهان اخرت - و روز قيامت- دوباره زنده خواهند شد و به حساب اعمال خوب و بد انان به دقت رسيدگی می شود.( سوره القيامه و بسياری از ايات ديگر ) امروزه، گذشته از رد صريح چنين ادعای بی اساسی بوسيله علوم طبيعی و زيست شناسی، سئوالاتی نيز در مورد فلسفه وجود بهشت و جهنم مطرح است که افزون بر دلايل علمی، بيش از پيش انسان را بر اينگونه معرکه گيری های ياوه گونه اگاه - و البته متأسف - می سازد. مثلن می دانيم که انسانها در سنين متفاوت می ميرند؛ گاه در کودکی و ميانسالی به سبب حادثه يا بيماری، و گاه در کهن سالی به علت طبيعی.
حال اگر کودکی در سن چهار سالگی بميرد، در روز جزا در چه سنی دوباره زنده خواهد شد؟ ايا در همان چهار سالگی؟ يک کودک چهار ساله که قطعن نيازمند مراقبت والدين است چگونه می تواند از نعمت های بهشتی رنگارنگ استفاده کند؟ ايا خداوند مادر اين کودک را نيز برای مراقبت از وی به بهشت خواهد اورد؟ اگر ان مادر گناهکار بود تکليف چيست؟! فرض را بر اين قرار دهيم که خداوند اگاه بر همه چيز(!) يکی از حوريان زيبا روی بهشتی را در يکی از مهد کودک های بهشت مأمور نگهداری از کودک مورد نظر بنمايد. با وجودی که می دانيم در بهشت کسی پير نمی شود و بطبع بزرگ هم نخواهد شد، ايا می توان زندگی ابدی يک کودک چهار ساله بلاتکليف را تحت سرپرستی يکی از حوريان لذت از نعمات بهشتی ناميد؟
اگر کودک مزبور در سن بيست سالگی زنده شود، باز چنين امری جای سئوال دارد، زيرا اين جوان بيست ساله ديگر ان کودک چهار ساله ای که در چهار سالگی مرده و بطبع از لحاظ فيزيکی رشد نکرده و تغييرات بيولوژيکی مربوط به بلوغ را پشت سر نگذارده، نيست! نه ظاهرش همان است و نه افکارش و نه اعمالی که بايد بخاطرش جواب پس دهد زيرا کل طول شانزده سال باقيمانده ( 16= 4 -20) را هيچوقت زندگی نکرده که بخواهد عملی خلاف و يا موافق خواست باری تعالی انجام داده باشد! حال طبق انچه تفضيلش رفت و با علم به اينکه در بهشت بدون زمان و انتهای ساخته و پرداخته جناب خداوند کودک نه حق رشد دارد و نه حق مردن مجدد - با تمام اين اوصاف- تکليف کودک بی نوای سرگردان در اخرت ادعايي تازينامه چه خواهد بود؟

ظاهرن سازندگان داستان مهيج بهشت با حوريان سپيد تن و خوش روی و هميشه باکره(!)  و  نهرهای شراب و عسل و درختان سرسبز پرميوه و ديگر نعمتهای الهی - که البته تنها ارزوهای فروخورده و بی سرانجام اعراب بيابانگرد هزارو چهارصد سال پيش بوده اند- در طرح خود کودکان را از قلم انداخته اند! حال ببينيم که ديگر چه مواردی از قلم کم حوصله پردازندگان عجول طرح بهشت خيالی افتاده است.

در تازينامه در مورد بهشت می خوانيم:

? ميوه هایي که خود بر می گزينند و گوشت پرنده هر چه بخواهند و "حوران درشت چشم" همانند مرواريدهایي در صدف همه به پاداش کارهائي که می کرده اند?( الواقعه؛ 20 تا 24). بعد می افزايد: ? اما اصحاب سعادت چه حال دارند؟ در زير درخت سدر بی خار و درخت موزی که ميوه اش بر يکديگر چيده شده و "سايه ای دايم" و "آبی همواره روان" و ميوه ای بسيار که نه منقطع می گردد و نه کس را از ان باز می دارند و زنانی ارجمند، ان زنان را ما {خدا} افريديم وچه افريدنی(!) و دوشيزگان ساختيم که معشوق همسران خويشند برای اصحاب سعادت.?(الواقعه؛ 27 تا 38(

حتی خداوند در جايي پا را از اين هم فراتر می گذارد و حکم ممنوعيت شراب را که در همين تازينامه صادر کرده و ان را از بدترين دشمنان مومن ناميده در بهشت لغو می کند: ? اينان مقربانند در بهشتهای پر نعمت بر تختهائی مرصع نشسته و "پسرانی همواره جوان" گردشان می چرخند با قدحها و ابريقها و جامهايي از شرابی که در جويها جاری است که از نوشيدنش نه سردرد گيرند و نه بيهوش شوند. (الواقعه؛ 11و 12- 17تا 19)

پس می بينيم که خداوند مهربان نه تنها دختران درشت چشم که حتی پسران هميشه جوان را نيز برای تکميل عيش برادران مومن{اينجا نيز چون هميشه خواهران مومن حذف شدند!} در اختيارشان قرار می دهد!

اکنون در راستای افسانه پر هيجان بهشت، پيرمرد 85 ساله ای را در نظر بگيريم که اخيرن با حضرت عزرائيل ملاقات کرده و قرار است با نوای صوراسرافيل بيدار شود. علاوه بر سئوالات مشابهی که در مورد کودک چهار ساله مطرح گشت، پرسشهای ديگری نيز پيش می ايند:
با وجود کهولت سن و ضعف جسمی و جنسی، حوريان "مرواريد چشم" خداوند به چه کار اين پيرمرد زبان بسته می ايند؟! با وجودی که - طبق دلايل گفته شده- امکان تغيير فيزيکی و بيولوژيکی و حتی روحی در اين شخص غير ممکن است، جز اين است که پيرمرد بی نوای ما بايد در زمانی به وسعت بی نهايت عشوه زيبارويانی که خداوند در وصفشان در ايه 35 سوره الواقعه تأکيد می کند "و چه افريدنی" را ببيند و حسرت بدل بر سرنوشت خويش لعنت بفرستد؟ گذشته از ان، پی امدهای اجتناب ناپذير پيری همچون اختلالات دستگاه گوارش و ضعف شنوايي و بينائي و ديگر ضعفهای جسمی او چه خواهد شد؟ برطرف خواهد شد؟ در اين صورت او ديگر همان فرد نيست! او را جوان خواهند کرد؟ پس با وجود حذف قسمتی از طول زندگی او، چگونه می خواهند حساب تمامی اعمالی که او در زندگيش انجام داده را دقيقن بررسی کنند؟! شايد بهترين (پر ثواب ترين!) قسمت زندگی او همان ايام پيری بوده باشد و او پس از سالهای پر از گناه توبه کرده و خداوند بخشنده هم توبه او را پذيرفته باشد، حال اگر قسمت پرثواب و بهشتی زندگی او حذف شود، ايا باز او می تواند اجازه ورود به بهشت را دريافت کند؟

از سايت کافر

اسلام گرایان معمولا چون جزم اندیش هستند و نظام فکری غلطی را پیروی میکنند معمولا از تفکرات مخالفان اندیشه های خود آگاهی ندارند. برای همین کار را برای خود آسان میکنند و میگویند بیخدایان خدا را قبول ندارند چون میگویند خدا را نمیتوان دید، به این روش سفسطه حمله به آدم پوشالین نیز گفته میشود، یعنی شما به غلط فرض میکنید که طرف مقابل به چیزی اعتقاد دارد و بعد تلاش میکنید آن چیز را رد کنید و بعد احساس پیروزی میکنید. مثل اینکه شخصی بگوید آیین اسلام باطل است زیرا مسلمانان خون سگ مرده را میخورند و بعد هشت ساعت از ضررهای خوردن خون سگ مرده سخن بگوید و گمان کند که اسلام را رد کرده است.

جالب است که این نوابغ بعد از ذکر این نکته هم استدلال میکنند که باد را نیز نمیتوان دید اما وجود دارد و این افراد اسلامی واقعا فکر میکنند که این همه فیلسوف بیخدا عقلشان به این مسئله نمیرسیده است و نمیدانستند که عقل، درد، باد و بسیاری از سایر چیزها را نمیتوان دید، اما اینها همگی وجود دارند.

البته پرواضح است که بیخدایان تنها به این دلیل که خدا قابل دیدن نیست وجود خدا را رد نمیکنند، بلکه برای رد وجود خدا دلایل مفصل و متعدد دیگری دارند. برای آگاهی از اینکه چرا خدا وجود ندارد، به این نوشتار با فرنام" از کجا می دانید خدا وجود ندارد؟" مراجعه کنید.