"حاکمان شهر"

اینان که همه دعوی عشق را دارند

چه خبر از دل یاران دارند

می نشینند،می کنند موعظه و هیچ

چه خبر از خود کُش عاشق دارند

پیش خود پندارند،که همه چیز دانند

افسوس، هوشی به سان ماهیان دارند

فرمان به دستور او گیرد انجام

غافلان چه سودی برایمان دارند

می زنند و می کشند با دست هاشان

آنان که الگوی قرآن دارند

خود را شارع شهر و حَکَم پندارند

تا تازیانه و تازینامه در دست دارند

لحظه ای را ندارند یاد، از گذشته ی خود

تا ببیند که چه سابقه ای را دارند

آنان که خود نوچه و مرشد بودند

حال قدرتی به سان یزدان دارند

(ناشناس)

www.iransokut.blogfa.com

برای مشاهده ی مباحث موجود در ایران سکوت ، اینجا را کلیک نمایید

تماس با ما

"خدا پرست و بت پرست"

تو پست و رذل و من بی سرپرست

تو خدا پرستی و من بت پرست

در آیین تو کشتن مباح است و خوردن حرام

من مِی نوشم و مِی سر کشم و خام خام

تو داری خدایی و هیچ نداری دگر

خدایت در عرش می خورد خون جگر

ندارم خدایی و دارم کسی

خدایان خورند غِبطه با بی کسی

به چی می نازی ای اهل دین

بدور باش از خون و کین

بندگی کن و خاری بکش

با همه باش در کشمکش

که روزی خدایت به تو یاری دهد

به افسوس داشتن ها نداشتن ها دهد

خدایت که قدرت دارد،ندارد خِرد

که باید همینک مرا سنگ کند

زاهدی کن و زندیق مباش

با خدایت چُنین تو مباش

خدایت تواند که راند تو را از بهشت

از آنجا که خلق کرد ترا از خاک و کِشت

به پیغمبران وحی کرد بشارت دهند

یکی از یکی بدتر پند دهند

حزحیاق ناسخ اشعیا

تا محمد خاتم الانبیا

ببندد شرط با شیطان رانده شده

که صبر ایوب را پدید آورد در خاطره

به مردی و مردانگی شک کند

تا که شیطان را رسوا کند

بترسد که شیطان رود در جلدِ من

بر انداز گردد، تاج و عرشش با دستِ من

بترسد که کنعان رساند برجی به سر

بگیرد پسر را ز آغوش پدر

فرستد وحی به پیغمبر که قوم الیهود

که باید بمیرد آدم و هر چه بود

از حنیف و عبر و مسیح عهد عتیق

تا به فرماندهی که بخشید انگشتریِ عقیق

از زنان و کنیزان پیغمبران

یهود و مسیح و مسلمانِ فلان

همه مرده اند و همه رذل و پست

تو خدا پرستی و من بت پرست

(نا شناس)

www.iransokut.blogfa.com

برای مشاهده ی مباحث موجود در ایران سکوت ، اینجا را کلیک نمایید

تماس با ما

عاشقان ، سرشکسته گذشتند                                                                                                                  
شرمسار ِ ترانه های ِ بی هنگام ِ خویش                                                                                      
و کوچه ها ، بی زمزمه ماند و صدای پا.
سربازان شکسته گذشتند
خسته ، بر اسبان تشریح
و لَته های بیرنگ ِ غروری نگون سار
بر نیزه هایشان.
تو را چه سود
فخر به فلک برفروختن
هنگامیکه هر غبار ِ راه ِ لعنت شده ، نفرینت میکند؟
تو را چه سود از باغ و درخت
که با یاس ها
به داس سخن گفته ای؟
آنجا که قدم برنهاده باشی
گیاه از رُستن تن میزند
چرا که تو
تقوای خاک و آب را
هرگز باور نداشتی.
فغان ! که سرگذشت ما
سرود ِ بی اعتقاد ِ سربازان ِ تو بود
که از فتح ِ قلعه ِ روسپیان
بازمی آمدند.
باش تا نفرین ِ دوزخ از تو چه سازد
که مادران ِ سیاه پوش
- داغ داران ِ زیباترین فرزندان ِ آفتاب و باد -
هنوز از سجاده ها
سربرنگرفته اند.

شعر از احمد شاملو

تقدیم به روح بزرگ حضرت امام، بنيانگذار جمهوری مرگ و جنايت و خون و اسلام.

قطع شعری از کتاب جادوی سياه ( نوشته دکتر عبدالرضا حيدری)

دين الهی
عجب دين پر از کينی عجب آيين مسکينی
عجب شرمی، عجب ننگی عجب آيين هفت رنگی
عجب شمشير برانی عجب اللهِ نادانی
عجب دينی، عجب شرعی عجب ظلمی، عجب قهری
عجب بر من، عجب بر تو عجب بر کوری هر دو
عجب بر عقل کور ما که خود کرديم، به خود اينها
عجب بر ما، عجب بر ما که گشتيم بنده الله
عجب ظلمی، عجب زوری عجب از اينهمه کوری
عجب گندی، عجب گندی عجب آيين ارجمندی
عجب الله زورمندی عجب ديو تنومندی
عجب معراج والايی عجب کذبی، عجب راهی

محمد، ای رسول الله تو ای، الله تازيها
شنيدم من کلامت را بخواندم من کتابت را
بديدم من نشانت را بگير اکنون جوابت را:
عجب دينی تو آوردی عجب لطفی به ما کردی
عجب ظلمی بپا کردی و ايران را فدا کردی
چرا آزادگی ننگ است؟ مگر الله تو منگ است؟
چرا دين خدا، جنگ است؟ چرا پاسخ به عشق، سنگ است؟
چرا با ما تو ميجنگی ؟ بس است ظلمت، بس است ننگی
تحمل از برای چه؟ تأمل از برای چه؟
شکن ای هموطن، اکنون سکوت را شکن افسونگرِ بی تار و پود را
چو اکنون روز ميعاد است جواب ظلم، فرياد است:
بنام تو الله عزّ وجل چه ديوانگيها، تو داری به سر؟
بجز، سنگ و سنگسار و شلاق و زور بجز مِحنت و غفلت و درد و جور
بجز جنگ و کشتار و ظلم و عزا بجز شهوت و غارت و فتنه ها
بجز ابلهی و ذليلی و زجر بجز خودپرستی و آيات جعل
به چنته، نداری تو چيز دگر خرافه سرايی و آيين شر
دراز مدتی، باورم بر تو بود کنون، شرمسارم از اين رهنمود

(عبدالرضا حيدری)

چو بخت عرب بر عجم چیره شد            همی بخت ساسانیان تیره شد

پر آمد ز شاهان جهان را قفیز [پیمانه]          نهان شد ز رو گشت پیدا پشیز

همان زشت شد خوب، شد خوب زشت            شده راه دوزخ پدید از بهشت

دگرگونه شد چرخ گردون بچهر                      ز آزادگان پاک ببرید مهر

به ایرانیان زار و گریان شدم                        ز ساسانیان نیز بریان شدم

دریغ آن سر و تاج و اورنگ و تخت          دریغ آن بزرگی و آن فرّ و بخت

کزین پس شکست آید از تازیان                          ستاره نگردد مگر بر زیان

چو با تخت، منبر برابر شود                         همه نام بوبکر و عمّر شود

تبه گردد این رنجهای دراز                     نشیبی دراز است پیشش فراز

نه تخت و نه دیهیم بینی نه شهر                   ز اختر همه تازیان راست بهر

ز پیمان بگردند وز راستی                    گرامی شود کژّی و کاستی

رباید همی این از آن، آن ازین                           ز نفرین ندانند بازآفرین

نهانی بتر زآشکارا شود                                دل مردمان سنگ خارا شود

شود بنده بی هنر شهریار                   نژاد و بزرگی نیاید به کار

به گیتی نماند کسی را وفا                        روان و زبانها شود پر جفا

از ایران و از ترک و از تازیان                    نژادی پدید آید اندر میان

نه دهقان، همه ترک و تازی بود               سخنها به کردار بازی بود

نه جشن و نه رامش، نه گوهر نه نام              به کوشش ز هرگونه سازند دام

دانی که چنگ و عود چه تقرير می‌کنند	پنهان خوريد باده که تعزير می‌کنند
ناموس عشق و رونق عشاق می‌برند	عيب جوان و سرزنش پير می‌کنند
جز قلب تيره هيچ نشد حاصل و هنوز	باطل در اين خيال که اکسير می‌کنند
گويند رمز عشق مگوييد و مشنويد	مشکل حکايتيست که تقرير می‌کنند
ما از برون در شده مغرور صد فريب	تا خود درون پرده چه تدبير می‌کنند
تشويش وقت پير مغان می‌دهند باز	اين سالکان نگر که چه با پير می‌کنند
صد ملک دل به نيم نظر می‌توان خريد	خوبان در اين معامله تقصير می‌کنند
قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست	قومی دگر حواله به تقدير می‌کنند
فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر	کاين کارخانه‌ايست که تغيير می‌کنند
می خور که شيخ و حافظ و مفتی و محتسب	چون نيک بنگری همه تزوير می‌کنند

حافظ

حافظ

برو اي زاهد و دعوت مكنم سوي بهشت

كه خدا خود ز ازل بهر بهشتم نسرشت!

منعم از مي مكن اي صوفي صافي! چه كنم

گر خدا طينت ما را به مي صاف سرشت؟

تو و تسبيح و مصلا و ره زهد و صلاح

من و ميخانه و زنار و ره دير و كنشت!

صوفي آن صاف بهشتي نبود، زانكه چو من

خرقه در ميكده ها رهن مي ناب نهشت.

لذت عيش بهشت و لب حورش نبود

هر كه او دامن معشوق خود از دست بهشت.

حافظا! لطف حق ار با تو عنايت دارد

باش فارغ ز غم دوزخ و شادي بهشت!
حافظ

عيب رندان مكن، اي زاهد پاكيزه سرشت!

كه گناه دگران بر تو نخواهند نوشت.

من اگر نيكم اگر بد، تو برو خود را باش!

هر كسي آن درود عاقبت كار، كه كشت.

گر نهادت همه اين است، زهي پاك نهاد!

ور سرشتت همه اين است، زهي نيك سرشت!

بر عمل تكيه مكن خواجه، كه در روز الست

تو چه داني قلم صنع به نامت چه نوشت؟

نااميدم مكن از سابقة لطف ازل؛

تو چه داني كه پس پرده چه خوب است و چه زشت؟

همه كس طالب يارست، چه هشيار چه مست؛

همه جا خانة عشق است، چه مسجد چه كنشت.

باغ فردوس لطيف است، وليكن زنهار

تا غنيمت شمري ساية بيد و لب كشت!

نه من از خانة تقوا به در افتادم و بس،

پدرم نيز بهشت ابد از دست بهشت.

سر تسليم من و خشت در ميكده‌ها! ـ

مدعي گر نكند فهم سخن‌گو سر و خشت!

حافظا! روز اجل گر به كف آري جامي

يكسر از كوي خرابات برندت به بهشت!